در سنت کلاسیک حماسه‌پژوهی، پهلوان همواره با «کنش بیرونی» بازشناخته می‌شود: جابجا کردن مرزهای جغرافیا و فراتر رفتن از حد توان تن. اما در خوانشی که از مجموعۀ مفاهیم شاهرخ مسکوب در تن پهلوان و روان خردمند می‌توان بازساخت، کانون ثقل از میدان جنگ به اتاق تصمیم منتقل می‌شود و شاهنامه هم‌زمان گزارشی از فتوحات و صورت‌بندی دقیقی از ساخت درونی تصمیم خوانده می‌شود. مسئلۀ بنیادین این پژوهش این است که پهلوان، پیش از عمل، در لایه‌های پنهان تصمیم با چه نیروهای متخاصمی دست‌به‌گریبان است و چگونه میان «توانستن» و «نخواستن»، فارغ از لحظۀ نبرد، تعادلی اخلاقی برقرار می‌کند.