به نمایشگاه عکسی رفته‌ام که دوستم برپا کرده، عکس از مناظر طبیعی. دلیل حضورم صرفاً این است که می‌خواهم دوستم را خوشحال کنم. نگاهم یک‌جا بند نمی‌شود و هر بار از یک تصویر به تصویر دیگر می‌رود. بعضی را سریع‌تر و بعضی را کندتر پشت سر می‌گذارم. هیچ حسی میان من و تابلوها برقرار نیست. زیبا هستند، اما پایم را سست نمی‌کنند؛ خیالی برنمی‌انگیزند. نگاهم بیشتر به مردم می‌افتد تا به تابلوها. به خودم می‌گویم حالا که اینجا هستم بهتر است از این تجربه بیشتر استفاده کنم. پرسه‌ای دوباره می‌زنم. از تصویر دریا در غروب می‌گذرم. به‌دنبال چیزی در جنگل‌های تنومند و انبوه می‌گردم که پیدایش نمی‌کنم. سبزه‌زارهایی که تا خط افق سبزِ زندۀ خود را به آبی آسمان دوخته‌اند هم نگهم نمی‌دارند.