رفتار اقتصادی انسان از دیرباز در میانۀ دو حوزۀ علمی قرار داشته است. اقتصاد با ابزارهای ریاضی و مدل‌های انتزاعی کوشیده قوانین کلی رفتار انسانی را در قالب نظریه‌هایی قابل آزمون تدوین کند؛ روانشناسی با رویکردی تجربی و آزمایشگاهی به پیچیدگی‌های فرایندهای درونی توجه کرده است. ادبیات اقتصاد رفتاری معمولاً این دو حوزه را به ‌مثابۀ دو رشتۀ مکمل می‌بیند که تلاقی‌شان به درکی غنی‌تر از انسان می‌انجامد. اما آیا این ادغام به‌ راستی آن‌قدر ساده و خوش‌بینانه است که نشان داده می‌شود؟