سفر، یعنى از خانه بیرون آمدن و به جاى دیگرى رفتن، همیشه براى انسان‌هایى که اسکان یافته بودند پیش آمده است. تا پیش از اسکان، انسان‌ها پیوسته در جست‌وجوى غذا و سرپناهی مساعد در حرکت بوده‌اند؛ و انسان‌ها، تا پیش از اختراع الفبا و نوشتن خاطرات سفر، داستان‌هاى سفر خود را به‌طور شفاهى و دهان به دهان نقل مى‌کردند، و اکنون از هیچ‌یک از آنها اثرى نیست. اما، با اختراع الفبا، این‌گونه داستان‌ها بر جاى مانده‌اند. در اعصارى که سفر کردن بسیار خطرناک بوده و طولانى‌ترین مسیرى را که افراد مى‌رفته‌اند دِه یا شهر مجاور خود بوده، این سفرنامه‌ها اهمیت پیدا مى‌کنند.