«فردوسی: امروز تهمینه از چشمان من گریست، دیروز زال زر در دلم. دستم به خون چندین نامور آغشته است - {به مردی می‌رسد} در این شهرها که گذشتی، جایی چیزی ندیدی، شیشه‌ای که با آن بشود واژه‌ها را بهتر دید و خواند؟
مرد: عوضی گرفته‌ایدمان پدر!
فردوسی: {شرمنده دور می‌شود} آه - روز تاریک است یا چشم من؟ چند تنی از روبه‌رو می‌آیند و می‌گذرند و به او می‌خندند. جوانکی خوشمزگی می‌کند.
جوانک: یک کلمه از عشق بگو!
فردوسی: {در خم کوچه می‌رود} دروغ زیبایی میان این همه زشتی! {می‌غرد} دیدمش، زنی آرزوفروش!{می‌ماند اندوهگین} آن‌گونه زنی، در آن‌گونه برزنی، نام او ایران! {راه می‌افتد.} ندیدی که این نامه از آن پر است؟»